Wystrój kościoła

Wnętrze kościoła podzielone jest w sposób naturalny na prezbiterium i na nawę główną oraz dwie nawy boczne. Płaski sufit, jak również konstrukcja dachowa spoczywa na ścianach i na sześciu (po trzy z prawej i lewej strony) drewnianych filarach o głowicach zbliżonych do stylu doryckiego.
W tylnej części kościoła znajduje się chór muzyczny wsparty na dwóch słupach. Wejście na chór prowadzi od wewnątrz kościoła po schodach drewnianych, w połowie wysokości zamykanych jednoskrzydłowymi drzwiami.
Między prezbiterium a nawą jest tzw. tęcza, czyli belka na której umieszczony jest wielki krzyż (190 x100 cm) z około 1690 roku, z wizerunkiem Pana Jezusa ukrzyżowanego.
Wejście do zakrystii, do której prowadzą dwuskrzydłowe drzwi znajduje się po lewej stronie w prezbiterium.

  • Polichromia – kiedy zakończono prace związane z powiększaniem kościoła, wykonana została po roku 1887, nowa polichromia w całym wnętrzu, której autorem jest malarz rzeszowski Jan Tabiński. Ściany i stropy pokrywają malowane podziały architektoniczne z dekoracją ornamentalną oraz historyzujące sceny figuralne.
    Polichromię w prezbiterium tworzy cztery obrazy na ścianach:
    a. Ostatnia wieczerza – według szkoły francuskiej
    b. Święty Franciszek
    c. Święty Jan Boży
    d. Serce Pana Jezusa
    Na płaskim stropie duży obraz Matki Bożej Niepokalanej.
    W nawie polichromię stanowią dwa duże obrazy na stropie:
    a. Przemienienie Pańskie
    b. Ukoronowanie Najświętszej Maryi Panny przez Trójcę Świętą
    Na ścianach wiszą cztery obrazy:
    a. Matka Boża Jackowa – olej na płótnie, rama drewniana polichromowana i złocona z 1768r.
    b. Św. Barbara – olej na płótnie, rama drewniana polichromowana i złocona z 1850 r.
    c. Św. Jacek – olej na płótnie, rama drewniana polichromowana i złocona z XVII/XVIII w.
    d. Św. Stanisław Kostka – olej na płótnie, rama drewniana polichromowana i złocona z końca XVII w. z fundacji ówczesnego proboszcza Golcowej Józefa Ciechomskiego.
  • Ołtarze- wewnątrz kościoła są cztery ołtarze przedsoborowe: ołtarz główny, dwa ołtarze boczne i na bocznej ścianie w prezbiterium oraz piąty – soborowy.
    • Ołtarz główny czterokondygnacyjny, jednoprzęsłowy, z bramkami z XVII wieku (1628 r.), w stylu zbliżonym do romańskiego, przebudowany w 1785 roku, ozdobiony licznymi rzeźbami. Na szczycie znajduje się mały obraz Święta Trójca, który przedstawia siedzące postaci Chrystusa z krzyżem, Boga Ojca podtrzymującego kulę ziemską oraz Gołębicę Ducha Świętego ponad nimi, na tle obłoków; olej na płótnie rozpiętym na drewnianym blacie; 1628 rok. Zwieńczenie ołtarza zamknięte przełamanym półkolistym tympanonem z glorią z monogramem IHS w centrum i rzeźbami z 1628 roku świętych Wawrzyńca (stojąca postać w albie i dalmatyce z rożnem w prawej ręce i księgą w lewej) i Stanisława Biskupa (stojąca postać w szatach biskupich, z prawą ręką uniesioną do góry, w lewej trzyma pastorał) po bokach.
      W środkowej części umieszczone są trzy przesuwne obrazy:
      - obraz Matka Boża z Joachimem i Anną – przedstawia Joachima i Annę z małą Marią pośrodku oraz Boga Ojca w obłokach ponad nimi i Gołębicę Ducha Świętego; olej na płótnie rozpiętym na drewnianym blacie; 1628 r.; sukienki tego obrazu są pozłacane lub posrebrzane,
      - obraz Święta Rodzina – przedstawia Maryję przędącą nić, stojącą postać małego Jezusa z krzyżem w lewej ręce i Józefa opracowującego drewno, na tle pejzażu z murowaną architekturą; olej na płótnie rozpiętym na drewnianym blacie; ok. 1750 r.
      - obraz Matka Boża Bolesna.
      Niżej obrazów znajduje się tabernakulum z około 1756 roku, ustawione na środku mensy, którego część górna jest obracalna. W niej znajduje się krzyż z wizerunkiem Chrystusa. Po bokach widnieją małe figurki aniołków.
      Po obu stronach obrazu głównego są dwie pozłacane kolumny, zakończone rzeźbionymi głowicami, a między nimi, w zagłębieniach, dwie rzeźbione statuy świętych Piotra i Pawła – drewno polichromowane i złocone z początku XIX wieku. Po obu stronach nastawy znajdują się bogato rzeźbione ornamenty oraz z lewej i prawej strony jednoskrzydłowe drzwi prowadzące za ołtarz. Nad nimi umieszczone są rzeźby aniołów z około 1756 roku.
      Stół ołtarzowy, czyli tzw. mensa jest z jednej sztuki kamienia, obłożony drewnem.
      Niżej znajduje się antepedium, które przedstawia serce gorejące z cierniową koroną, zwieńczone płomykiem ognia i krzyżem w centrum, obwiedzione roślinnym pędem oraz klęczące uskrzydlone postaci aniołów. Jest to obraz – olej na płótnie z początku XIX wieku.
    • Ołtarz boczny (1628 i 1720 rok), w prawej nawie kościoła, z obrazem Matki Bożej Nieustającej Pomocy, czterokondygnacyjny, jednoprzęsłowy; mensa skrzyniowa, z haftowanym na aksamicie antepedium; z wbudowanym tabernakulum; z bogato złoconymi i rzeźbionymi kolumienkami. Umieszczony jest w nim stały obraz, który przedstawia Matkę Bożą Nieustającej Pomocy namalowany na lipowej desce, złocony. Na zasuwie znajduje się obraz Świętego Józefa namalowany na płótnie, z sygnaturą A. Zembaczyński. Na zwieńczeniu ołtarza znajduje się gloria z monogramem IHS.
      Obok ołtarza na postumencie stoi figura św. Józefa
    • Ołtarz boczny (1628 i 1720 rok), w lewej nawie kościoła, z obrazem Świętej Barbary- patronki świątyni, czterokondygnacyjny, jednoprzęsłowy; mensa skrzyniowa, z haftowanym na aksamicie antepedium; z wbudowanym tabernakulum. W polu głównym stały obraz Św. Barbary (przedstawia stojącą postać świętej w długiej sukni i koronie na głowie, z palmą w lewej ręce i kielichem w prawej, na tle schematycznego pejzażu z wieżą; olej na płótnie; 1628 rok) z drewnianą złoconą sukienką z 1720 roku. Na zasuwie obraz Najświętszego Serca Pana Jezusa. Po obu stronach obrazu są cztery kolumny, złocone, z bogatym rzeźbionym ornamentem. U szczytu ołtarza widnieją dwie figurki aniołków (z 1720 roku), a na zwieńczeniu ustawiona gloria z monogramem IHS.
      Na mensie ołtarzowej znajduje się Obraz Jezusa Miłosiernego uroczyście poświęcony i intronizowany w naszej świątyni 30 września 2010 roku podczas Parafialnych Misji Św. Został sprowadzony do naszej parafii z Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach w Krakowie, a ufundowany przez p. Helenę Klimek, parafiankę z Golcowej.
      Obok ołtarza na konsoli zakończonej szyszką ustawiona jest figura Matki Bożej z Dzieciątkiem – drewno złocone i srebrzone, lata dwudzieste XX wieku.
    • Ołtarz boczny – w stylu pseudobarokowym – na prawej, południowej ścianie w prezbiterium – czterokondygnacyjny, jednoprzęsłowy; mensa skrzyniowa z dekoracją i monogramem IHS na froncie; z wbudowanym tabernakulum. W jego polu głównym znajduje się nisza ujęta korynckimi kolumnami z figurą Dzieciątka Jezus przystrojonego w szaty z koroną na głowie. Figurka ta jest kopią cudownej statuetki Pana Jezusa – tzw. Jezulatka znajdującej się w kościele Matki Bożej Zwycięskiej w Pradze czeskiej. W górnej części ołtarza, w polu głównym widoczny jest wizerunek popiersia Św. Teresy od Dzieciątka Jezus.
      Ołtarz Dzieciątka Jezus prawdopodobnie został wykonany przez stolarza Michała Tomonia z Gwoźnicy Dolnej w latach 1948-1949 na zlecenie ówczesnego proboszcza Tadeusza Świrada, za namową Marii Śmigiel, mieszkanki Golcowej (1875-1955), która ufundowała zarówno figurkę Dzieciątka Jezus (w 1925 roku) jak i sam ołtarz.
    • Ołtarz soborowy – współczesny, drewniany, pomalowany na zielono, w kolorze ścian wnętrza kościoła.
      Obok ołtarza znajduje się podobna stylowo drewniana ambonka.
  • Ambona – z tego samego okresu (1628 r.), co ołtarze główny i boczne pochodzi znajdująca się po północnej ścianie prezbiterium ambona z rzeźbionym daszkiem w kształcie korony. Między pięcioma pozłacanymi kolumienkami znajdują się obrazy czterech ewangelistów. Wejście do ambony osłania pełna balustrada z szyszką.
  • Chrzcielnica – w kościele zachowała się wykonana z kamienia (piaskowca) późnogotycka chrzcielnica z końca XV wieku, typu kielichowego, wieloboczna; trzon z nodusem w formie potrójnego pierścienia; wylew czaszy obiega wieniec ostrołukowych arkad zakończonych liliami. Pokrywa chrzcielnicy (z ok. 1720 roku) barokowa, złocona w kształcie spłaszczonej kuli zbudowanej z liści akantu, wsparta na wielobocznej podstawie. Przedstawia scenę chrztu Pana Jezusa w Jordanie.
  • Organy – na chórze znajdują się 10-głosowe organy lwowskiej firmy Jana Śliwińskiego zakupione w 1954 r. z kościoła we Frysztaku. Na frontonie organów ustawiona jest rzeźba anioła z trąbą prawdopodobnie z XVII wieku.
  • Droga krzyżowa – jest umieszczona na ścianach nawy kościoła, wykonana z tarakoty, zakupiona w 1933 roku w Piekarach na Śląsku.
  • W prezbiterium przed Sanctissimum świecą dwie wiszące wieczne lampki.
  • Ławki – w głównej nawie znajdują się dwa rzędy ławek wysokich, z oparciami (22 sztuki) i 19 niskich, bez klęczników i oparcia, a także 39 krzeseł.
  • Przy ścianach kościoła stoją dwa nowe, dębowe i dwa stare konfesjonały.
  • W kościele są też dwa żyrandole (pająki), z których większy, dwupoziomowy (54 żarówki), zawieszony jest w nawie, wykonany z kryształu polskiego, w brązie z początku XIX wieku, zaś drugi mniejszy (16 żarówek) ze szkła wisi w prezbiterium.
  • Okna – stanowią one naturalne oświetlenie kościoła i są usytuowane wysoko na ścianach w liczbie 12 sztuk w drewnianych ramach, z matowego szkła. Otwory okienne prostokątne, w prezbiterium zamknięte łukiem oślego grzbietu.
  • Instalacje – w 2009 roku dokonano całkowitej wymiany instalacji elektrycznej w całym kościele i zamontowano systemy zabezpieczeń przeciwpożarowych i antywłamaniowych.
  • Centralne ogrzewanie – wykonane w grudniu 2010 roku; w zakrystii znajduje się piec gazowy 34 kw., do którego przyłączonych jest 14 grzejników rozmieszczonych nad ławkami przy ścianach kościoła.
  • Ogrodzenie – obejście kościoła (16 a) ogrodzone jest kutymi z metalu elementami zamocowanymi na słupkach wymurowanych z kamienia i nakrytych gontem. W ogrodzeniu znajdują się dwie dwuskrzydłowe bramy – jedna na wprost wejścia głównego, a druga przy dzwonnicy, oraz dwie jednoskrzydłowe bramki – przy dzwonnicy i od strony plebani.
  • Dzwonnica – Za prezbiterium, od strony wschodniej w ogrodzeniu placu kościelnego znajduje się murowana dzwonnica z 1903 roku. Jest to dzwonnica parawanowa, założona na rzucie wydłużonego prostokąta, 3-przęsłowa zbudowana z cegły ceramicznej na cokole oblicowanym piaskowcem, nakryta czterospadowym blaszanym daszkiem, w której na stalowych szynach osadzone są 3 dzwony. Postawiono ja w miejsce tymczasowej, zbudowanej ok. 1883 roku związku z rozebraniem starej podczas rozbudowy kościoła.
    Po zabraniu przez rząd austriacki starych dzwonów, staraniem Ks. Lisińskiego około roku 1906 zakupiono z fabryki warszawskiej „Babit” trzy nowe dzwony:
    1. Jan – wagi 230 kg,
    2. Stanisław – 140 kg,
    3. Piotr – 94 kg.
    Dzwonnica poświęcona została w październiku 1921 r. za zezwoleniem biskupa przemyskiego Józefa Sebastiana Pelczara przez Ks. proboszcza Lisińskiego.
    W 2011 roku Firma Rduch wykonała elektryczny napęd dzwonów i sygnaturki.
    W wieżyczce kościoła znajduje się dzwon – sygnaturka o wadze ok. 45 kg.
  • Skarbiec (lamus) – znajduje się na północ od kościoła w sąsiedztwie zakrystii, przy ogrodzeniu. Jest to budynek drewniany, na rzucie prostokąta, jednotraktowy, konstrukcji zrębowej zwęgłowanej na jaskółczy ogon, na podmurówce z cegły i kamienia, ściany i dach kryte gontem. Zbudowany w roku 1922, znajdują się tam dwa pomieszczenia. Służy do przechowywania różnych przedmiotów i dekoracji używanych w kościele.

Comments are closed.