Historia kościoła



Nie jest znany dokładny czas budowy kościoła.
Według jednych źródeł jego powstanie wiązać można z uposażeniem parafii przez biskupa Piotra Chrząstowskiego w 1448 roku zaś według innych z faktem potwierdzenia fundacji przez bpa Piotra z Bnina Moszyńskiego w II połowie XV wieku (prawdopodobnie w 1482 roku).
Według bardzo starego aktu na pergaminie umieszczonego w zakrystii, kościół był wybudowany około 1448 roku (circa Annum 1448) pod wezwaniem Narodzenia Najświętszej Maryi Panny i św. Barbary Męczenniczki, a konsekrowany według tegoż aktu przez biskupa Wojciecha Baranowskiego w pierwszą niedzielę po św. Franciszku z Asyżu w 1589 r.

Według Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Przemyślu (Decyzja w sprawie wpisania zabytku ruchomego do rejestru zabytków z dnia 13 września 2010 roku) – kościół parafialny p.w. św. Barbary i Narodzenia NMP w Golcowej jest drugą świątynią, która powstała na przestrzeni XV wieku w tamtejszej Parafii. Pierwotny kościół wzniesiony został zapewne po lokacji wsi przez biskupa przemyskiego Piotra z Chrząstowa, która miała miejsce w 1448 roku. Budowy nowego podjęto się z inicjatywy biskupa Jana Kazimirskiego, który to w 1485 przekazał fundusze z przeznaczeniem na naprawę starej, bądź też budowę nowej świątyni.

Jest to kościół drewniany w stylu gotyckim, zbudowany z drzewa modrzewiowego. Przy jego budowie zastosowano system więźbowo-zaskrzynieniowo-zaczepowy należący do najstarszych typów konstrukcyjnych kościołów drewnianych.
Kościół w późniejszych wiekach poddawany był kilku gruntownym przebudowom, w wyniku których zatracił część cech stylowych.
Między innymi w drugiej połowie XIX wieku, ok.1872 roku za księdza proboszcza Mikołaja Kaszubskiego rozebrano drewniane podcienia okalające budynek z trzech stron – tzw. soboty, obito go dookoła deskami, dźwignięto kościół o jedną podwalinę, wybudowano wieżyczkę na sygnaturkę oraz dobudowano kruchty.

Gruntownej przebudowy dokonano w latach 1885-87, za księdza proboszcza Rudnickiego, kiedy to przedłużono nawę o 16 łokci (9,60 m) w kierunku zachodnim, gontowe pokrycie dachów zastąpiono blachą, a we wnętrzu wprowadzono podział na trzy nawy za pomocą dwóch rzędów drewnianych słupów i ozdobiono wnętrze polichromią autorstwa Jana Tabińskiego.

W 1966 roku wymieniono deskowy szalunek ścian na poszycie z gontu.
W 1970 roku zmieniono podłogę na płyty lastrykowe.
Poważny remont wraz z wymianą podmurówki i tramów przeprowadzono w latach 1978 i 1979. Zrekonstruowano również starą polichromię i ołtarze.
W 2007 i 2008 roku przeprowadzono kolejny gruntowny remont kościoła. Wymieniono niektóre podwaliny i lisice, wymieniono zniszczone elementy konstrukcji dachowej, zrekonstruowano nową wieżyczkę i pokryto całość dachu blachą tytanowo-cynkową oraz obito ściany budynku nowymi gontami.
W 2009 roku dokonano całkowitej wymiany instalacji elektrycznej w całym kościele i zamontowano systemy zabezpieczeń przeciwpożarowych i antywłamaniowych.
W grudniu 2010 roku wykonano centralne ogrzewanie; w zakrystii znajduje się piec gazowy Vaillant 34 kw., do którego przyłączonych jest 14 grzejników rozmieszczonych nad ławkami przy ścianach kościoła.

Kościół zbudowany jest na 16 arowej działce i ma obecnie 28,5 metrów długości nie licząc przedsionka, a jego szerokość wynosi 9,7 metra.

Comments are closed.